Chapter Forty Two

1K 22 0
                                    

Chapter Forty Two

Kelly's POV

Pagkagaling ko sa airport dumiretso agad ako sa kompanya.

"Good Morning, Ma'am." Bati sa akin ng mga empleyadong nakakasalubong ko papunta sa floor kung nasaan ang opisina ko. Tinatanguan ko naman sila bilang tugon.

Pagkadating ko sa opisina ay inabala ko ang sarili ko sa mga nakatambak na paper works na nasa table ko.

Dapat nagpapahinga ako ngayon pero hindi ko ata kayang tumigil sa isang tabi. Ang daming pumapasok sa utak ko sa mga posibleng mangyari. Ngayong nakabalik na ko at dapat ko ng tapusin ang nasimulan ko.

Bakit ganito ang nararamdaman ko? Kung dati atat na atat akong matapos ang lahat at makaganti. Saya at exciment ang nararamdaman ko kapag iniisip ko pa lang ang kakalabasan ng lahat. Ngayon, bakit kinakabahan ako? Bakit hindi ako makaramdam ng excitement? Siguro... sobrang lapit na ng lahat kaya wala na ung excitement. Kaba dahil hindi ko pa alam kung anong kahihinatnan ng lahat. Kung magtatagumpay ba ako o hindi.

Inabala ko ang sarili ko sa pagtatrabaho.


May kumatok sa pinto ng opisina ko. For sure it is my secretary.

"Come in."

"Ma'am, uuwi na po ko." Sabi niya pagkapasok niya.

"Sure." Sabi ko pag-angat ko ng mukha sa kanya. Tumango na rin ako.

Pag-alis ng secretary ko tumingin ako sa wrist watch ko.


Its already six. Sumandal ako sa upuan ko at pumikit. Ngayon ko lang naramdaman na mabigat na ang talukap ng aking mga mata. Ramdam ko na rin ang pagod.

Am I giving myself a hard time?

Pagmulat ko ay nag-unat ako. Nakatulog pala ako. Tumingin ulit ako sa wrist watch. 9 pm na. Tatlong oras rin akong nakatulog. Napadako ang tingin ko sa cellphone ko na nakapatong sa right side ng table. Kinuha ko ito at tiningnan.

Walang tawag or  text from him, from Jacob. Well, whatever! Inaalala ko lang na kailangan ko na siyang maka-usap para maipamukha ang lahat ng ginawa niya. Nakaramdaman naman ang sistema ko ng panlulumo? Panghihinayang? Urgh! I don't know! I don't know whats going on to me.

I really don't want to be like this. Yung ganitong wala akong ginagawa. Nag-iisip ng kung anu-ano at kung ano anong nararamdaman na hindi naman dapat at hindi maipaliwanag.

Inayos ko ang table ko pati ang sarili ko. Nakakalahati naman ako sa mga dapat kong pirmahan at pag-aralang mga paper works. Pinatay ko ang ilaw at umalis na.

Pagdating na pagdating ko sa condo ko ay naligo agad ako at humiga na. Hindi ko na inabala ang sarili ko na kumain. Wala naman akong gana.

Bago ako matulog tumingin muna ko sa screen ng cellphone ko. No calls. No texts. Napatingin naman ako sa singsing na nakasuot sa daliri ko. My engagement ring. Never kong naisip na hubarin ang singsing na 'to. Matagal ko itong tinitigan hanggang sa hilahin na ako ng antok.


Nagising ako sa sunod-sunod na doorbell na narinig ko. Fvck! Masyado bang atat ang kung sino mang nambubulabog sa pagtulog ko. Tumingin ako sa orasan bago ako bumangon. Its already 9 in the morning pero pagod na pagod pa rin ang pakiramdam ko.

Nagsuot ako ng robe at itinali ang buhok ko bago lumabas. Sunod-sunod na door bell pa rin ang naririnig ko. Hindi ba 'to makahintay!

Inis na binuksan ko ang pinto. Pagkakita ko sa palang sa taong nasa harapan ko ngayon ay mas lalong nadagdagan ang inis na nararamdaman ko.

          

"What are you doing here, Sandra Star? Naliligaw ka ata." Pilit na ngiti ang binigay ko sa kanya.

I didn't expect this. Siya pa talaga ang lumalapit sa karma niya.

Nakita ko ang pagbakas ng galit sa mukha niya. She looks pale kahit galit na galit siya and also she loses weight. For sure dahil yan sa stress. I pity her. Note the sarcasm.

"I'm not lost or something, Kelly. Ikaw talaga ang pinunta ko dito. Gusto kong isumbat lahat ng ginawa mo. You're so evil." She started. Mas pinalapad ko ang aking ngiti.

"I know and come in." I said with sarcasm.

Tumagilid ako para makapasok siya. Pumasok naman siya ng padabog. Pasalamat nga siya na pinapasok ko pa siya kahit isa siyang impakta.
Nawala ang antok ko dahil sa impaktang dumating. Nabuhay ang dugo ko or should I say kumukulo na ang dugo dahil sa galit na kinimkim ko sa napaka-tagal na panahon.

Isinarado ko ang pinto. At humarap sa kanya na nakangisi pa rin.

"What now? Do you want juice, coffee or water huh? " Mataray at sarcastic na sabi ko sabay taas ng isang kilay ko.

"I don't need anything! I came here to---."

"Slap me? Hurt me? Ow common ganyan kaba pinalaki ng ina mo at ng Papa ko, my dear half sister. " I smirked.

Kung pwede lang umusok ang ilong niya dahil sa galit kanina pa sana nangyari. Hindi na rin siya nagulat ng sinabi ko ang salitang half sister siguro matagal na nga niyang alam.

"You! Pati Mama ko dinamay mo!! How dare you to do that to my mother? And how dare you to ruined my career?!" Simula niya habang dinuro-duro niya pa ko. Is this what we called war?


Hinampas ko naman ang kamay niya. Ang kapal din naman ng mukha niyang itapat sa mukha ko ang madumi niyang mga daliri.

Nararapat lang yon sa ina niyang kabit! Kinuha ko lang naman ang dapat ay sa akin!

"And don't you dare to point your dirty finger at my face." Mataray pa ring saad ko.

Malakas na paghugot at pagbuga ng hangin ang ginawa niya. Mukhang pinapakalma niya ang kanyang sarili.

"Tell me, Kelly. Why did you enter in our life? Bakit kailangan mong guluhin ang buhay namin?" Napatawa ako ng malakas dahil sa sinabi niya. Nagulat naman siya sa inasta ko.

"Nagpapatawa kaba?!" Sabi ko habang tumatawa. Siya, sila ang unang nanggulo. Una sila ng nanay niya at nagsama pa sila ng isang Jacob Marco Salvador.

"STOP LAUGHING!" Sigaw niya kaya napa-tigil ako. Mataray ko na lang siyang tiningnan habang nakataas ang kilay.

"You don't have an idea kung paano mo sinira ang lahat lahat sa akin!" She shouted.

"Ow. You're wrong. I really have an idea, ideas rather, because ako ang dahilan ng lahat ng nangyayari sayo ngayon. ." Proud na naka-ngisi ako sa kanya.

"Oo nga pala! Ikaw ang naglabas ng pictures na sumisira sa akin ngayon! Hindi pa ba sapat na mas sikat kana kaysa sa akin?!" Sigaw niya. Hindi na ko nagulat. Alam kong malalaman niya na ako ang may gawa ng mga pictures na yon. Alam kong may nakapagsabi na sa kanya at hindi naman siguro siya bobo para hindi malaman na planado ang lahat ng tungkol sa pictures na yon.

"Yey. It's not enough sa lahat ng ginawa mo sa akin, sa pamilya ko at sa BESTFRIEND KO!" Pinagdiinan ko ang huling salita.

Nawala ang galit sa mukha niya at napalitan ng pagkagulat. Bumubuka ang bibig niya pero wala isang salitang lumalabas dito.

Revenge for My Bestfriend [COMPLETED]Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon